چند روز پیش پدر داشت پاکتی رو که محتوای اون کاغذ های بدرد نخور بود رو چک میکرد هم کدوم رو که می خواست نگه میداشت بقیه رو مینداخت دور…

در حال گشتن بود که با یکی از دفتر های دوران کودکی مواجه شد…

دیدن این تصاویر برای مادر من هم تاسف انگیز بود هم خنده دار!!

تاسف به خاطر این که هم اون زمان هم حالا مایع ننگ خاندان بودم و هستم!!! اون هم از نظر املا!!

خنده دار از این نظر که واقعا بعضی از کلمات وقتی اشتباه نوشته میشن واقعا خنده دار میشن!

همه با احترام از معلم کلاس اولشون یاد میکنن ولی من نمی تونم همچین خیانتی رو به خودم بکنم و خودم رو گول بزنم…

وقتی یاد اون روزهایی می افتم که به خاطره غلط های املاییم چه جوری با نوک تیز دفتر توی سرم میکوبید و من رو جلوی تمام هم کلاسیام مورد تمسخر قرار میداد… نمیتونم ….

همیشه پیش خودم فکر میکردم چرا وقتی من تمام تلاشم رو میکردم که بهترین نقاشی رو توی کلاس بکشم برای نمره بیست…چه فرقی با اونی داشتم که با کشیدن دو تا خط باز هم نمره بیست میگرفت!

من چه فرقی با اونی داشتم که با دیدن از روی دست کسه دیگه باز هم توی درس ریاضی بیست میشد؟

پس چرا من این قدر بخونم ..خودم رو به آب و آتیش بزنم . از بازیهام… از کودکیم … از شادیهام بزنم فقط به خاطره نمره بیست؟ که باز هم من بیست بگیرم و اون با نگاه کردن از رو دست دیگران بیست!!!

ما کی می خوایم عدالت رو یاد بگیریم؟ اصلا کی میخواد به ما یاد بده؟ همون معلم دل سوزی که با مسخره کردن شاگرداش به جای اینکه درس زندگی رو به اونها یاد بده باعث خورد شدن اونها میشه؟ باعث شکستشون میشه؟

چه جوری باید یاد بگیریم …از کجا یاد بگیریم؟

بعضی ها فکر میکنن مدرسه جایه که درس زندگی کردن رو به فرزنداشون یاد میدن… اما غافل از این که ممکنه درس درست زندگی کردن رو به اونها یاد ندن…

کس نداند که پس پرده چه ها میگذرد

عمر جاوید پس از مرگ کجا می گذرد

برزخی را که خدا گفت در این مکتوبش

باز فرمود که از آن بزم سرا میگذرد

عمر چون باد صبا سیر نزولی دارد

توشه بر گیر که بی چون و چرا میگذرد

تخت اسکندر و هم کاخ مدائن بر باد

زندگانی همه چون باد هوا می گذرد…

یادم رفت بگم….. غلط های املاییم رو بگید!!!